misje.nl

Voor als Sinterklaas een trigger is

Mon, 01 Dec 2025 03:28:54 -0800

“Ik heb van Sinterklaas gehoord dat je vanavond je schoentje mag zetten”

Mijn zoontje staat te stuiteren in de kamer. Hij zingt halve liedjes, alles door elkaar, en vraagt voor de tiende keer of het paard écht over het dak gaat. De vloer ligt vol met knutselpietjes en verlanglijstjes. Het is precies zoals ik vroeger voor me zag.

En toch zit er een knoop in mijn maag.
Want terwijl ik naar hem kijk, denk ik ook aan wie er níet is.

Voor de buitenwereld is Sinterklaas een kinderfeest. Voor mij is het ook een herinnering aan mijn kindje dat er maar zo kort was. Het had zijn eerste Sinterklaas kunnen zijn. Of zijn tweede. Ik reken mee in jaargangen, in “hoe groot je nu was geweest”. Dat telt niemand hardop, behalve ik, in stilte.

De schoentjes die er niet staan

Waar ik vroeger vooral gezelligheid zag, zie ik nu ook alles wat ontbreekt.
De rij schoentjes bij opa en oma, waar één maatje nooit tussen kwam.
Het extra bord dat ik niet hoef neer te zetten.
Het rompertje met een mijtertje erop, dat ik ooit in mijn handen had en weer teruglegde, omdat ik niet wist of ik het wel zou kunnen verdragen.

In de supermarkt loop ik langs de pietenpakjes en mini pyjama’s met Sinterklaasprint. Ik voel het in mijn keel. Ik kan soms letterlijk geen adem halen als ik zo’n klein pakje zie in...Read More

'Maar je bent er inmiddels toch wel overheen?'

Fri, 07 Nov 2025 07:31:01 -0800

Het lijkt een onschuldige vraag. Iets wat je zegt bij de koffieautomaat, op een verjaardag, uit oprechte belangstelling.“Maar je bent er inmiddels toch wel overheen?”

Voor ouders die een baby zijn verloren is die vraag allesbehalve onschuldig. Hij snijdt. Hij legt pijnlijk bloot hoe ver de binnenwereld van rouw afstaat van wat de buitenwereld denkt dat “normaal” is.

Want het leven lijkt verder te gaan. Maar voor de ouders die hun kindje hebben verloren staat het leven stil. Of, zoals een ouder het zei:

De onzichtbare tijdsdruk vanuit de maatschappij

Er bestaat een onuitgesproken verwachting over rouw. Na de eerste weken vol medeleven, volgt de veronderstelling dat het ergste wel voorbij is. Alsof verdriet een einddatum heeft. Maar voor ouders die een kind verliezen, begint het echte rouwen vaak pas daarna.

De cijfers zijn duidelijk:

91% van deze ouders voelt druk vanuit hun omgeving om “er overheen te zijn.”
44% zegt dat mensen denken dat het beter met hen gaat dan ze zich werkelijk voelen.

Ze dragen een masker. Niet omdat het beter gaat, maar omdat ze anderen niet tot last willen zijn.

Deze cijfers tonen geen gebrek aan veerkracht, maar een gebrek aan ruimte om écht te mogen rouwen. Ze maken één ding duidelijk: dit is geen individueel probleem, het is een collectieve misvatting.

Waarom het verlies van een baby geen eindpunt kent

Rouw om een baby is anders. Je verliest niet alleen een kind, je verliest een toekomst. Geen eerste stapjes. Geen verjaardagen. Geen schoolfoto’s of knuffels voor het...Read More

Hoe je weer vrienden wordt met jezelf

Mon, 06 Oct 2025 06:03:41 -0700

Na het verliezen van een baby voelt alles anders. Je lichaam voelt anders, je hoofd en gedachten, alles is anders. Alsof je niet helemaal jezelf meer bent. Je zelfvertrouwen is weg of veel minder en je gedachten voelen hard aan. De stem in je hoofd is soms heel onaardig.

Zelfliefde lijkt dan iets voor later, voor als het weer wat beter gaat en je meer energie hebt. Voor als het gemis wat minder scherp voelt.

Maar juist kort na een verlies, in de eerste weken, maanden, dat eerste jaar heb je zelfliefde heel hard nodig. Als alles letterlijk pijn doet dan is zacht zijn voor jezelf misschien wel het enige wat je kunt doen.

Wat wordt er precies bedoeld met zelfliefde?

Zelfliefde is niet kijken in de spiegel en tegen jezelf zeggen dat je mooi bent. Het is niet perfect eten, sporten of mediteren.

Zelfliefde is weer helemaal thuiskomen in jezelf, ook als dat moeilijk is. Het is zacht zijn voor jezelf, juist op de dagen waarop je misschien wel vindt dat je het niet hebt verdiend.

Er was een tijd dat ik boos was op mijn lichaam. Op alles wat het niet kon. Wat het niet had vastgehouden. Ik voelde me verraden. Ik dacht: 'ik ken mijn eigen lijf niet eens dus wat heb ik eraan'. Gelukkig kon ik dat later anders zien. Ik besefte toen dat mijn lichaam niet mijn vijand was maar juist de plek waar mijn kind had geleefd en waar nog steeds liefde zat.

En daar begon het voor mij. Ik kon weer anders naar mezelf gaan kijken. Ik begon met kleine stukjes zachtheid voor mezelf. Met luisteren naar mijn lichaam en proberen weer vrienden te worden met mijzelf. En langzaam maar zeker ging ik me steeds weer ietsje beter voelen.

Tien kleine manieren om liever voor jezelf te zijn

Veel mensen vragen het zich af. Misschien jij ook.
Je bent midden in het rouwproces en wilt weten: Hoe lang gaat dit nog duren? Het eerlijke antwoord: rouw gaat niet echt over. Maar het verandert wel.
Het misverstand over de rouwfases.
Je hebt ze vast wel eens gehoord: de vijf rouwfases van Elisabeth Kübler-Ross:
1. ontkenning
2. woede
3. onderhandelen
4. depressie,
5. aanvaarding
Veel mensen denken dat je die één voor één doorloopt en daarna klaar bent.
Zo werkt het niet.
Rouw is geen checklist. Het is eerder heen-en-weer bewegen tussen gevoelens. Soms voel je je sterk, soms word je overvallen door verdriet. Dat kan maanden, jaren of een leven lang duren.
Hoe rouw echt voelt
Rouw lijkt meer op een landschap. Soms sta je midden in de storm,
soms vind je een open plek waar licht valt. En soms kom je opnieuw langs een plek waar je eerder was, maar kijk je er anders naar.
Er is geen dag waarop het klaar is. Geen moment waarop je weer “de oude” bent. Je leert leven met het verlies als onderdeel van jouw verhaal.
Groeien door rouw
Rouw wordt niet kleiner. Jij wordt groter. Je vindt nieuwe manieren om liefde te dragen, en soms ontdek je kracht die je eerder niet kende.
Het verlies verandert je, maar kan je ook steviger en zachter tegelijk maken.
Read More

Wat zeg je juist wel/niet?

Mon, 30 Jun 2025 11:54:17 -0700

Als iemand in je omgeving een baby verliest is het vaak lastig om te bepalen wat je wel of niet kunt doen of zeggen. Worstel jij hiermee en weet je niet zo goed hoe je dit aan moet pakken? Hieronder een lijstje met tips.

Wat je wél kunt doen

Stuur een kaartje. Ook als je niet weet wat je moet zeggen.
Noem de naam van het kind. Altijd.
Breng eten. Zet het neer, vraag niet te veel.
Luister. Zonder advies.
Zeg: “Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er.”
Kom later nog eens terug. Na een maand, na een half jaar.
Vraag hoe het vandaag gaat.
Wees niet bang voor tranen.
Laat merken dat de baby belangrijk is. Ook al is hij of zij er niet meer.
Blijf ook in de tijd daarna een beetje extra lief.

Wat je beter niet kunt doen of zeggen

“Alles gebeurt met een reden.”
“Je bent jong, je krijgt vast nog een kindje.”
“Misschien was het beter zo.”
“Ik weet precies hoe je je voelt.”
“Je moet het een plek geven.”
“Tijd heelt alle wonden.”
Geen kaartje sturen omdat je niet weet wat je moet schrijven.
Wegblijven omdat je bang bent iets verkeerds te zeggen.
Denken dat na de begrafenis alles weer ‘normaal’ is.

Nog even vasthouden

Mon, 30 Jun 2025 11:39:52 -0700

Als je je baby verliest, kan het opruimen van de babyspullen voelen als een onmogelijke stap. Alsof je daarmee alles wat je voelde uitwist.

Manu Keirse schrijft hierover dat dit heel normaal is. Spullen zijn geen gewone spullen meer. Ze zijn overgangsobjecten: tastbare herinneringen die je helpen om langzaam aan het verlies te wennen.

Ze zijn een manier om de band met je kind niet meteen kwijt te raken. Het wiegje, de kleertjes, de luierdoos – alles wat je hebt klaargezet, staat symbool voor je liefde en je toekomstplannen.

Het opruimen voelt vaak als een tweede verlies. Daarom hoeft dat niet meteen. Je mag het in je eigen tempo doen. Soms duurt het weken, soms maanden of jaren. Er is geen goed of fout moment.

Als je nog even wilt vasthouden, betekent dat niet dat je niet verder kunt. Het betekent alleen dat je probeert te begrijpen dat je kindje er echt niet meer is. Je hoeft jezelf daar niet voor te veroordelen.

Over vasthouden en opruimenRead More

How to: opruimen van babyspullen

Mon, 30 Jun 2025 11:33:16 -0700

Tips hoe je kunt omgaan met de babyspullen

1. Voel je niet opgejaagd
Er is geen enkele regel die zegt dat je alles snel moet opruimen. Als je het fijn vindt om dingen te laten staan, doe dat. Het is jouw huis, jouw verlies, jouw tempo.

2. Kies één klein ding
Sommige ouders vinden het helpend om één kleinigheid te kiezen dat wel opgeborgen wordt (bijvoorbeeld een pakje luiers), terwijl de rest blijft staan. Zo oefen je stap voor stap.

3. Maak foto’s
Als je iets moet weghalen, kun je er foto’s van maken. Die herinnering kan later veel troost geven.

4. Vraag hulp van iemand die je vertrouwt
Read More

Hoe we nooit meer compleet zijn

Tue, 08 Apr 2025 05:24:35 -0700

We lopen samen,

hand in hand,

vier silhouetten

op weg naar de zee.

Maar ergens tussen ons in

is ruimte die niet gevuld kan worden,

een plek die stil met ons meeloopt,

onzichtbaar voor de wereld,

maar nooit voor ons.

Er zal nooit meer een foto zijn

waar we met z'n allen op staan.

Maar we weten:

ook wat ontbreekt, blijft altijd bestaan.

Hoe je stil wordt

Tue, 08 Apr 2025 05:18:33 -0700

In het begin zijn er handen op je rug,

zachte stemmen die fluisteren

hoe erg het is, hoe zwaar.

Blikken vol mededogen,

armen die je vasthouden

tot je weer op eigen benen kunt staan.

Maar de dagen schuiven op,

hun stemmen worden lichter,

hun ogen zoeken andere dingen.

Ze verwachten dat je meebeweegt,

dat je de zon weer ziet,

dat je hun lachen niet breekt.

Dus zwijg je.

Slik je woorden in

tot ze als stenen in je borst liggen,

tot je voelt hoe zwaar het is om alleen te dragen

wat ooit samen werd gedeeld.

En niemand merkt het.

Niemand vraagt waarom je stiller bent,

waarom je glimlach iets mist,

waarim je af en toe naar adem hapt

in een kamer vol mensen

die al zijn vergeten wat jij nooit zult kunnen vergeten.

Hoe liefde blijft

Mon, 07 Apr 2025 11:20:37 -0700

"Heb je zelf ook kinderen?"

Een gewone vraag,

maar in mijn hoofd vouwt zich een heel verhaal open.

Wat zeg ik? Wat volgt er dan?

Hoe zullen ze kijken?

"Ja, drie" hoor ik mezelf zeggen.

" Leuk! Hoe oud zijn ze?"

Ik slik, voel hoe de woorden zwaarder wegen dan ze zouden moeten.

"Mijn jongste zoontje is overleden. Mijn oudste twee zijn hier."

Even valt er iets stil, maar niet ongemakkelijk -

eerder open, vol ruimte.

Wat volgt is een gesprek waar alle drie mijn kinderen bestaan,

waar geen naam wordt overgeslagen,

waar liefde geen grens kent.

Want of een kind leeft of niet,

de liefde blijft.

Altijd.

misje.nl

Voor als Sinterklaas een trigger is

De schoentjes die er niet staan

'Maar je bent er inmiddels toch wel overheen?'

Er bestaat een onuitgesproken verwachting over rouw. Na de eerste weken vol medeleven, volgt de veronderstelling dat het ergste wel voorbij is. Alsof verdriet een einddatum heeft. Maar voor ouders die een kind verliezen, begint het echte rouwen vaak pas daarna.

Rouw om een baby is anders. Je verliest niet alleen een kind, je verliest een toekomst. Geen eerste stapjes. Geen verjaardagen. Geen schoolfoto’s of knuffels voor het...Read More

Hoe je weer vrienden wordt met jezelf

Je hebt ze vast wel eens gehoord: de vijf rouwfases van Elisabeth Kübler-Ross:

1. ontkenning

2. woede

3. onderhandelen

4. depressie,

5. aanvaarding

Veel mensen denken dat je die één voor één doorloopt en daarna klaar bent.